Ο κύριος μηχανισμός παραγωγής ενέργειας, που χρησιμοποιείται στα προγράμματα καλισθενικής , είναι ο
αναερόβιος γαλακτικός για τους εξής λόγους:
- Οι περισσότερες ασκήσεις απαιτούν ενεργοποίηση σχετικά πολλών μυϊκών ομάδων και για χρόνο όχι περισσότερο από 2-4 λεπτά.
- Οι προσπάθειες είναι διαλείπουσες (με συχνά, δηλαδή, διαλείμματα), καθώς απαιτείται από τον ασκούμενο να τροποποιήσει τη χρησιμοποιούμενη εξωτερική αντίσταση, να αλλάξει προπονητικά συστήματα, θέσεις ή και μυϊκές ομάδες.
- Ο περιοριστικός παράγοντας της συνέχισης της προσπάθειας είναι η παραγωγή του γαλακτικού οξέος, που παρά το ότι υπάρχει αδυναμία προσδιορισμού/υπολογισμού του σε μία αίθουσα Καλισθενικής γυμναστικής, είναι προφανής λόγω της χαρακτηριστικής πολλές φορές εμφάνισης αίσθησης μυϊκού «καψίματος» στις επαναλήψεις. Το τελευταίο εμφανίζεται ως αποτέλεσμα της γαλακτικής οξέωσης, δηλαδή οξέωσης σε κυτταρικό επίπεδο που παρατηρείται λόγω αύξησης της παραγωγής του γαλακτικού οξέος στον οργανισμό.
Το κατά πόσο αερόβια ή αναερόβια ένας ασκούμενος ασκείται σε μία τάξη, που σε γενικές γραμμές προσφέρει το ίδιο προπονητικό ερέθισμα σε όλους, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Οι κυριότεροι παράγοντες, που επηρεάζουν τη συγκέντρωση του γαλακτικού οξέος κατά την άσκηση σε έναν ασκούμενο είναι η ένταση και η διάρκεια του ερεθίσματος (με κυρίαρχο αυτό της έντασης), καθώς και η κληρονομικότητα, η διατροφή, η φυσική κατάσταση και η ηλικία.
Επιπλέον σε μία τάξη προγράμματος Καλισθενικής γυμναστικής υπάρχουν
αερόβια οφέλη. Δε θα πρέπει, όμως, να συγχέεται ή να ταυτίζεται με το όφελος σε επίπεδο καρδιοαναπνευστικής αντοχής που μπορεί να υπάρξει σε μία αερόβια προπόνηση, όπως σε μία τάξη αεροβικής γυμναστικής.
Γενικά, η προπόνηση δύναμης θεωρείται περισσότερο κατάλληλη για τη βελτίωση των αναερόβιων πηγών ενέργειας (ATP-PC και πηγή γαλακτικού οξέος), παρά για τη βελτίωση της αερόβιας πηγής ενέργειας
[1]. Η δομή του μαθήματος τελικώς είναι αυτή που θα καθορίσει τη διαφοροποιημένη κάθε φορά ποσοστιαία συμμετοχή του εκάστοτε μηχανισμού ενέργειας στην κάθε τάξη.
Έτσι, παρατηρείται ότι οι κύριοι στόχοι σε πρόγραμμα Καλισθενικής γυμναστικής είναι η
μυϊκή αντοχή και δύναμη, καθώς και η βελτίωση της γενικότερης λειτουργικής απόδοσης του ασκούμενου. Ως
λειτουργική απόδοση θα μπορούσαμε να ορίσουμε την ικανότητα του ατόμου να είναι πιο αποδοτικό σε κινήσεις που σε καθημερινή βάση εκτελεί όπως είναι η άρση και η μεταφορά τροφίμων, η καθαριότητα στο σπίτι κ.λπ.
Άλλοι στόχοι, που χωρίς αμφιβολία επιτυγχάνονται, είναι η αρθρική σταθεροποίηση, ο σωματικός έλεγχος, η βελτίωση της στάσης του σώματος, η καρδιοαναπνευστική αντοχή, η μείωση του λίπους κ.ά. Κοινωνικοί στόχοι, όπως είναι η κοινωνικοποίηση και η αυτοπειθαρχία, δε μπορούν επίσης να παραλειφθούν.
[1] Fleck, S. J., Kraemer, W. J., 2000.
